قسمت سیزدهم: تو عین طهارتی

بعد از تولد زینب و بی حرمتی ای که از طرف خانواده خودم بهم شده بود ... علی همه رو بیرون کرد ... حتی اجازه نداد مادرم ازم مراقبت کنه ... حتی اصرارهای مادر علی هم فایده ای نداشت ...

خودش توی خونه ایستاد ... تک تک کارها رو به تنهایی انجام می داد ... مثل پرستار ... و گاهی کارگر دم دستم بود ... تا تکان می خوردم از خواب می پرید ... اونقدر که از خودم خجالت می کشیدم ... اونقدر روش فشار بود که نشسته ... پشت میز کوچیک و ساده طلبگیش، خوابش می برد ... بعد از اینکه حالم خوب شد ... با اون حجم درس و کار ... بازم دست بردار نبود ...

اون روز ... همون جا توی در ایستادم ...فقط نگاهش می کردم ... با اون دست های زخم و پوست کن شده داشت کهنه های زینب رو می شست ... دیگه دلم طاقت نیاورد ...

همین طور که سر تشت نشسته بود... با چشم های پر اشک رفتم نشستم کنارش ... چشمش که بهم افتاد، لبخندش کور شد ...

- چی شده؟ ... چرا گریه می کنی؟ ...

تا اینو گفت خم شدم و دست های خیسش رو بوسیدم ... خودش رو کشید کنار ...

- چی کار می کنی هانیه؟ ... دست هام نجسه ...

نمی تونستم جلوی اشک هام رو بگیرم ... مثل سیل از چشمم پایین می اومد ...

- تو عین طهارتی علی ... عین طهارت ... هر چی بهت بخوره پاک میشه ... آب هم اگه نجس بشه توی دست تو پاک میشه ...

من گریه می کردم ... علی متحیر، سعی در آروم کردن من داشت... اما هیچ چیز حریف اشک های من نمی شد ...

نجوای شبانه

الهی از پیش خطر و از پس راهم نیست دستم گیر که جز فضل تو پناهم نیست

الهی ترسانم از بدی، خود بیامرز مرا به خوبی خود

الهی بنیاد توحید ما خراب مکن و باغ امید ما بی آب مکن

الهی هر کس از آنچه ندارد مفلس است و من از آنچه دارم

الهی ابوجهل از کعبه می آید و ابراهیم از بتخانه، کار به عنایت بود، باقی بهانه

الهی اگر مجرمم، مسلمانم و اگر بد کرده ام پشیمانم

الهی کدام درد از این بیش باشد که معشوق توانگر بود و عاشق درویش ...