چند روز به همین منوال می رفتم مدرسه ... پدرم
هر روز زنگ می زد خونه تا مطمئن بشه من خونه ام ... می رفتم و سریع برمی
گشتم ... مادرم هم هر دفعه برای پای تلفن نیومدن من، یه بهانه میاورد ...
تا اینکه اون روز، پدرم زودتر برگشت ...
با چشم های سرخش که
از شدت عصبانیت داشت از حدقه بیرون می زد ... بهم زل زده بود ... همون وسط
خیابون حمله کرد سمتم ...موهام رو چنگ زد و با خودش من رو کشید تو ...
اون
روز چنان کتکی خوردم که تا چند روز نمی تونستم درست راه برم ... حالم که
بهتر شد دوباره رفتم مدرسه ... به زحمت می تونستم روی صندلی های چوبی مدرسه
بشینم ...
هر دفعه که پدرم می فهمید بدتر از دفعه قبل کتک می
خوردم ... چند بار هم طولانی مدت زندانی شدم ... اما عقب نشینی هرگز جزء
صفات من نبود ...
بالاخره پدرم رفت و پرونده ام
رو گرفت ... وسط حیاط آتیشش زد ... هر چقدر التماس کردم ... نمرات و تلاش
های تمام اون سال هام جلوی چشم هام می سوخت ... هرگز توی عمرم عقب نشینی
نکرده بودم اما این دفعه فرق داشت ... اون آتش داشت جگرم رو می سوزوند ...
تا چند روز بعدش حتی قدرت خوردن یه لیوان آب رو هم نداشتم ... خیلی داغون
بودم ...
بعد از این سناریوی مفصل، داستان عروس
کردن من شروع شد ... اما هر خواستگاری میومد جواب من، نه بود ... و بعدش
باز یه کتک مفصل ... علی الخصوص اونهایی که پدرم ازشون بیشتر خوشش می اومد
... ولی من به شدت از ازدواج و دچار شدن به سرنوشت مادر و خواهرم وحشت
داشتم ... ترجیح می دادم بمیرم اما ازدواج کنم ...
تا اینکه مادر علی زنگ زد ...